Relikty wspólnotowego śpiewu
Przewrotny tytuł tego wpisu może skierować myśli czytelnika ku archaicznym obrzędom społeczności pierwotnych. Chodzi tu jednak o lata niedawno minione, kiedy wierni zgromadzeni w kościołach i cerkwiach śpiewali pełnym głosem „swoje” pieśni – pielęgnowane od pokoleń, zachowane w lokalnej, tradycyjnej postaci melodyczno-rytmicznej, trwające w niezmiennych kontekstach. Pieśni te stanowiły własność wspólnot, które identyfikowały się m.in. właśnie przez odrębność i wyjątkowość „swojego” repertuaru. Sens staropolskiego przysłowia „co wieś, to inna pieśń” nie niósł w sobie wstydu – był powodem do dumy. Dziś po takim śpiewie w bardzo wielu miejscach pozostały już jedynie ślady – zachowane bardziej w ludzkich wspomnieniach niż w…
Read more